Leuvehaven in beeld (27)

Donderdag 3 september, 15.30 uur: even droog na een flinke bui. De Wereldhavendagen staan weer voor de deur en bij het museum wordt de laatste hand gelegd aan de voorbereidingen voor het museumprogramma. De eerste schepen die tijdens de Wereldhavendagen te bezichtigen zullen zijn, zijn inmiddels aan de gastensteiger afgemeerd. Een prominente bezoeker is de haringlogger VL92 ‘Balder’, die de gloriejaren van de haringvisserij doet herleven. Ook de eerste zalmschouw is al gearriveerd.
De Wereldhavendagen vormen de afsluiting van het eerste zomerseizoen van het vernieuwde Maritiem Museum Rotterdam. Op de kop af een jaar geleden werd de aftrap voor de op handen zijnde fusie tussen Maritiem Museum en Havenmuseum gegeven met de introductie van de nieuwe huisstijl en sindsdien is er veel gebeurd. De afgelopen zomermaanden zijn bijzonder succesvol geweest en hebben nieuwe levendigheid gebracht in de Leuvehaven: vanaf het zomerfeest in juni, via Optimist on tour in juli en Kids Marina begin vorige maand, heeft de kade van het museum bol gestaan van activiteiten, met regelmatig nieuwe oude schepen aan de gastensteiger. En als het museum niet voor vertier zorgde, deden de bezoekers dat zelf wel, loungend op het ponton – zelfs een yogaklas hield er zijn bijeenkomsten!
De vaart zit er goed in bij het vernieuwde Maritiem Museum!

Leuvehaven in beeld (26)

Donderdag 6 augustus, 14.30 uur: zomers weer. De optimistjes van de vorige maand hebben plaats gemaakt voor een andere maritieme attractie, de Kids Marina: elektrische bootjes waar je in kunt zitten en een minuut of twintig mee kunt rondvaren. Naar keuze kan worden gevaren in een containerschip, een brandweerboot en een bootje van de Havendienst. Het open water hoef je er niet mee op: het achterste deel van de Leuvehaven is vrij gemaakt en het sleepbootje ‘Maashaven’ ligt op stroom en daar kun je met je bootje naar hartenlust omheen varen.

En daar wordt gretig gebruik van gemaakt. Onder het goedkeurend oog van de zonnebaders op de dekschuit varen de bootjes heen en weer, soms met een jonge kapitein aan het roer, maar ook de ouders laten zich niet onbetuigd. Ik zou namelijk niet met zekerheid kunnen zeggen wie zich op deze foto het meest vermaakt…

Wie de jeugd heeft...

Donderdagmiddag, half vier: de Leuvehaven krioelt van jonge watersporters. Hoe maritiem wil je het hebben?

Netwerken in Madurodam

Onder werktijd rondlopen in Madurodam. Het voelt bijna als spijbelen. Onlangs vond tijdens de Netwerkbijeenkomst van Netherlands Maritime Technology – een samenwerkingsverband van Nederlandse werven, maritieme toeleveranciers en –dienstverleners – de presentatie plaats van het boek Nederlandse scheepsbouw. Dynamiek in dertig gesprekken. Maritiem historica Joke Korteweg heeft de afgelopen twee jaar in opdracht van het Van der Weele-Schipper Fonds interviews gehouden met dertig personen die, ieder op hun eigen manier van invloed zijn geweest op de ontwikkelingen in de naoorlogse Nederlandse scheepsbouw. Scheepsbouwers, wetenschappers, politici, ambtenaren, reders – allemaal hebben ze zo hun eigen kijk op de branche waarin ze zijn groot geworden (of klein gebleven). En hun opinies steken ze niet onder stoelen of banken.

Nederlandse scheepsbouw is dan ook een fascinerend boek geworden, waarin bepaalde ontwikkelingen soms meermalen, maar telkens uit wisselend perspectief worden besproken. De gemiddelde leeftijd van de geïnterviewden lag hoog en tien procent van hen heeft de verschijning niet meer mogen meemaken. Maar jonge honden of krasse knarren, allemaal zijn (of waren) ze zich bewust van het belang van de sector scheepsbouw voor Nederland. Traditie én innovatie, daar gaat het om. Maar niet blijven steken in het vertrouwde: “Als je morgen doet wat je vandaag deed, ben je fout bezig”, aldus een van de geïnterviewden.
Bij de presentatie in Madurodam was een aanzienlijk aantal van hen aanwezig, waaronder “levende legendes” als Dick van Lent en Frits de Voogt. Yours truly tekende voor de selectie van het beeldmateriaal voor het boek, en het was een aparte gewaarwording om al die mannen – want scheepsbouw was in de naoorlogse periode toch hoofdzakelijk een mannenwereld – nu eens in het echt te zien. Je kent ze van de foto’s en van de interviews die ik vooraf had gelezen en daardoor waren het toch een beetje “goede bekenden”, zeker door de treffende karakterschetsen die Joke Korteweg in haar teksten had verwerkt.

En als je dan tijdens de borrel na afloop van de presentatie even naar buiten loopt en een blik op Madurodam werpt, dan weet je weer waar het toch eigenlijk allemaal om draait!


Nederlandse Scheepsbouw. Dynamiek in dertig gesprekken is verschenen bij Uitgeverij Boekschap. Zie: http://www.va-design.nl/boekschap/index.php/cultuurhistorie/nederlandse-scheepsbouw.

Leuvehaven in beeld (25)

Donderdag 2 juli, 14.32 uur: Broeierig weer. Rotterdam maakt zich op voor het warmste weekend in jaren, waarin ook de tweede etappe van de Tour de France Rotterdam aandoet, maar overal is te lezen dat het Nationaal Hitteplan vandaag in werking is getreden en dat is een hele geruststelling.
De eerste fase van de herinrichting van de kade is afgerond en het verschil met de foto’s van de voorgaande maanden is aanzienlijk. Als je uit het raam van de kantine kijkt, voel je je Macbeth of Saruman: al naar gelang je van Shakespeare of Tolkien houdt, zie je Birnam Forest of het Fangorn-woud oprukken naar het hoofdgebouw. In beide gevallen leverde het een hoop ellende op voor de personen in kwestie, maar dit terzijde.

Jongstleden zondag werd tijdens het Zomerfeest de vernieuwde kade in gebruik genomen. Een woordje van de wethouder, een spetterende modeshow van studenten van de Willem de Kooning Academie en veel belangstellende bezoekers zorgden ervoor dat er een gezellige sfeer heerste langs de kades en op het water.

Na het openingswoord ging een deel van het gezelschap – waaronder, tot zijn niet geringe verbazing, ook yours truly – aan boord van de ‘Waterbus 1’. Onder het stemmige gezang van een duo met gitaar en onder grote publieke belangstelling ging het met een rustig gangetje door de Wijnhaven naar de sloepenhaven ‘The Red Apple Marina’, die in het kader van het Wijnhavenfestival feestelijk werd geopend. “Mariniers” van het Mariniersmuseum stonden met fakkels op de brug, het bluskanon van sleepboot ‘Bambi’ legde een watergordijn, wethouder Schneider (stedelijke Ontwikkeling) knipte plechtig het lint door en onder luid applaus van de bewoners van the Red Apple werd de nieuwe sloepenhaven in gebruik genomen.
“Schuitje varen, champie drinken” – er zijn beroerder tijdsbestedingen denkbaar op zondagmiddag!

En zo dachten de andere passanten op het water er ook over. Zeg nu zelf: dit is toch veel leuker dan zo'n 020-bierfiets?

“Zeker naar het Maritiem Museum geweest…!”

In the future everybody will be famous for fifteen minutes – aldus de Amerikaanse kunstenaar Andy Warhol. Voor een aantal uitverkorenen, onder wie yours truly, komt dat ogenblik snel naderbij. Vanmorgen mochten wij met enkele collega’s optreden als figurant in de opnamen voor de nieuwe reclamespot die deze zomer in de STER-blokken op televisie te zien zal zijn. Spoiler alert: een echtpaar met kind en opa – de bekende Drie Generaties waar het Maritiem Museum in zijn publiekbereik op mikt – bezoekt het museum en wordt na afloop belegerd door een legertje persmensen die alles willen weten van het bezoek. Een passant komt langs, houdt even stil, draait zich om en zegt dan “Zo-o-o, zeker naar het Maritiem Museum geweest?”

Zo stonden we dan om half elf op Plein 1940, naast het beeld van Zadkine. Alle sterren uit de vorige commercial waren weer aanwezig: de dochter van een collega, , “moeder” Tessa, “vader” Joris en “opa” Niek, allen gekleed in een Jean Paul Gaultier-streepje of een andere maritieme outfit. En wij, de figuranten, moesten daarom heen zwermen met film- en fotocamera’s, microfoons en opschrijfboekjes in de aanslag, om de indrukken van de kersverse museumbezoekers vast te leggen.

Voor vijf seconden film ben je toch al gauw zo’n drie kwartier bezig. De opname moest een aantal keren worden overgedaan vanwege een wolk voor de zon, voortschrijdend inzicht bij het bepalen van het standpunt van de camera, of een figurant die nét iets te veel het zicht op de hoofdrolspelers belemmerde. Maar uiteindelijk was de regisseur tevreden, had collega Renz zijn vraag met diverse intonaties (Zo? ZO? Zo-o-o?, Zo-O-o-o? Zo-O-o-O?) herhaald en werden de figuranten voor bewezen diensten bedankt. Zij gingen weer aan het werk en de hoofdrolspelers en de filmploeg verdwenen in het museum voor de binnenopnamen.

Kijken dus, de komende maanden, zap nu eens niet door wanneer het STER-blok begint en concludeer mét ons dat de stralende hoofdrolspelers inderdaad naar het Maritiem Museum moeten zijn geweest.
En voor wie niet wachten kan: https://youtu.be/Mjx-RYE9Fuk

Laat de hoop maar varen…

We zijn dan weliswaar een maritiem museum, maar het te water laten van een schip is toch niet bepaald ons dagelijks werk. Dat bleek gisteren maar weer eens toen de dektjalk ‘De Hoop’ van zijn vaste ligplaats op het trottoir van de Schiedamsedijk werd getild. Na een bestaan op het droge van ruim dertig jaar werd het schip weer toevertrouwd aan de elementen waarvoor het ooit is gebouwd. En dat ging niet zonder slag of stoot. Voor de 220-tons mobiele kraan die ’s ochtends in alle vroegte op het kadeplein was opgesteld was het in feite kinderspel, maar de eerste hernieuwde kennismaking van het schip met het water was toch wel van korte duur. Alle inspecties ten spijt bleken er toch nog wel zoveel kleine gaatjes in de romp te zitten, dat enkele spoedreparaties noodzakelijk waren om het schip helemaal waterdicht te krijgen.

Tot vier keer toe werd het schip onder het toeziend oog van kritische Rotterdamse senioren, verbouwereerde toeristen en andere toevallige passanten voorzichtig te water gelaten om na een minuut of vijf weer een stukje boven het water te worden getild. Vervolgens gingen er dan weer een paar mannetjes in oranje overalls met lasapparatuur aan boord en weerklonk het benedendeks veroorzaakte geknetter van laselektroden en het geluid van het slaan van metaal op metaal over het water van de Leuvehaven.

Hulpeloos hing ‘De Hoop’ in de stroppen van de kraan. Zo imposant als het schip altijd leek toen het nog op de kade stond, zo klein en nietig was het nu, bungelend boven het water langs de meterslange kademuur van de haven. Uiteindelijk “was het lek boven” zoals dat zo toepasselijk heet en kon het schip definitief aan het water worden toevertrouwd. Inmiddels is 'De Hoop' verhaald naar de nieuwe gastensteiger, waar het schip geduldig ligt te wachten op de dingen die komen gaan.

Laat ‘De Hoop’ inderdaad maar varen: ze is nu weer waterdicht!