Sex sells!

Een beroemd Duits dichter heeft eens gezegd dat in Nederland altijd alles vijftig jaar later gebeurt. De afgelopen weken moest ik daar wel eens aan denken als ik door de kantoorvleugel liep. Stapels Playboys op het ene bureau, een fotoalbum met pikante prentbriefkaarten op het andere, rondslingerende boeken met plaatjes die zelfs de meest libertijnse collega’s deden blozen, rondborstig scheepssier in het depot en op de achtergrond de stemmen van zeelieden die over hun erotische avonturen – en vooral die van hun collega’s – vertelden. Een “alles moet kunnen”-sfeer heerste in de burelen, alsof de vrije jaren zestig nu pas bij de Leuvehaven waren gearriveerd.
De opening van Sex and the Sea was aanstaande en dat zouden we weten ook. Jongstleden vrijdag was het zo ver. Een uitverkocht huis was getuige van een indrukwekkende opening, met een bedrogen zeemansvrouw, een modeshow door tweedejaars studenten van de Willem de Kooning-academie, stoere getatoeëerde zeebonken, enkele collega’s in maritieme uitdossing en een paar body painted dames die wel heel in het bijzonder de aandacht trokken. Ongegeneerd kijken mocht, en dat liet het publiek zich geen tweemaal zeggen. Onder de klanken van dj Frau Rosenrot konden de genodigden vervolgens de tentoonstelling bekijken in aanwezigheid van regisseur Peter Greenaway en Saskia Boddeke, het echtpaar dat tekende voor het concept, de samenstelling en de inrichting van de tentoonstelling en voor de filmprojectie die het hart vormt van de expositie.
Naar de enthousiaste reacties te oordelen waren de gasten zeer onder de indruk. Een integer gemaakte tentoonstelling, die er om vraagt om nog eens rustig te worden bekeken. En dat moet u dan maar eens gauw komen doen!


Sex and the Sea by Greenaway/Boddeke is te zien tot en met 19 december 2014. Let op: alleen voor 16 jaar en ouder!
Zie ook de trailer (eveneens alleen voor 16+) op Youtube, te bereiken via de website van het museum.

Leuvehaven in beeld (4)

Donderdag 3 oktober, 14.31 uur. Zonnig najaarsweer, dit weekend komt er regen. Als ‘Leienaar’ denk je op 3 oktober altijd weer even aan Leidens Ontzet, dat vandaag weer volop wordt gevierd. In Leiden dan - aan de Leuvehaven is het stil. De ‘Wylde Swan’, gebouwd in 1920 en sinds de verbouwing in 2010 ’s werelds grootste topzeilschoener, is na een kort verblijf in de haven ook weer weg. Het schip kwam jongstleden juli nog in het nieuws, toen de machinist tijdens de Tall Ships Race tijdens een reddingspoging van een ander schip jammerlijk om het leven kwam. Zeilen is niet altijd een pleziertje.
Links gaapt de leegte die de 'Buffel' na vertrek achterliet. De hekjes geven de plaats aan waar de gangways lagen. Ze moeten voorkomen dat iemand te water raakt. Dat gevaar is twee stappen meer naar links of rechts klaarblijkelijk stukken minder groot.
De dokbeurt van de 'Buffel' is inmiddels achter de rug; vandaag of morgen wordt het schip richting Hellevoetsluis gesleept, waar het aanstaande zaterdag rond een uur of twaalf feestelijk zal worden verwelkomd. Net een soort aankomst van Sinterklaas, maar dan alleen 'Pakjesboot 12' - zonder Sint en zonder Pieten.

Stille aftocht in de morgen

Romantisch als hij soms kan zijn, had yours truly eigenlijk wel verwacht dat de ‘Buffel’ met enig vlagvertoon en onder een koor van stoomfluiten van de afgemeerde schepen de Leuvehaven zou verlaten. Niets was echter minder waar. Vanmorgen in alle vroegte en in het volledige duister ging de ‘Buffel’ door de brug en verliet het schip bijna terloops de haven. Toen ik om half zeven – een mens doet wel eens gekke dingen – bij metrostation Wilhelminaplein bovengronds kwam, passeerde het konvooi net de Erasmusbrug. Op een holletje moest ik de Wilhelminakade af om bij het World Port Center nog net een paar foto’s te kunnen nemen.

Het volledig duistere schip, met een tweede sleepboot achter om verlijeren te voorkomen, schoof als een schim langs de verlichte Maasoever, stroomafwaarts naar zee. Nagestaard door twee watervogels, een fotograaf van het Algemeen Dagblad en ondergetekende. Een mens zou er sentimenteel van worden…

Gezellig uitzwaaien

En toen was z’n plek leeg. Na weken van voorbereiding en enkele dagen van koortsachtige activiteit is de ‘Buffel’ dan toch echt weg. “De dag die je wist dat zou komen is hier”, heet dat tegenwoordig. Gisteren moest het dan allemaal gebeuren en het was eigenlijk best wel gezellig. Het is tenslotte altijd leuk om andere mensen hard aan het werk te zien en hard gewerkt wérd er. Een mobiele kraan takelde de twee gangways op grote diepladers, waarna medewerker TD Leo van de Berg en een kompaan op een pontonnetje, met aan boord een snijbrander, een paar acetyleencilinders én een keukentrapje halsbrekende toeren uithaalden om de harpsluitingen van de kettingen en de uithouders door te branden.

Dat alles onder het toeziend oog van een aantal deskundige Rotterdammers, die geen gelegenheid onbenut lieten om gevraagd – en vooral ongevraagd – luidkeels adviezen te geven over hoe het allemaal (nog) beter georganiseerd had kunnen worden.
Uiteraard was ook Frits aanwezig, de huidige directeur, die op de kop af vierdendertig jaar en negentien dagen nadat zijn verre voorganger Pieter van Empelen de landvast om de bolder had gelegd, toezag op een ordelijke afvaart.
Rond een uur of half vier was het dan zover: de ‘Buffel’ dreef geheel vrij in het water; twee sleepboten van het Havenmuseum waren aan voor- en achterzijde vastgemaakt en de eerste fase van de tocht kon beginnen.

Dat werd nog best spannend, want na de doorgang door de Kraneschipbrug lag de ‘Buffel’ diagonaal en werd de ruimte tussen het schip en de Wijnkade wel erg smal – tot grote schrik van de opvarenden van de daar afgemeerde schepen. De ‘Buffel’ nam alleen een paar boomtakken mee, maar verder liep het goed af.

Een paar honderd meter verderop was de eerste etappe ten einde en werd de ‘Buffel’ afgemeerd achter het Inntel.
Nu was het wachten op het juiste moment om door de Leuvehavenbrug te gaan, voor de reis naar de werf. Nog één nachtje slapen…

Een memorabele opening

Het is toch werkelijk de goden verzoeken om een tentoonstelling “TE WATER!” te noemen en die in de herfst in de open lucht te openen. Daar zijn ze inmiddels in Krimpen aan den IJssel ook achter. Jongstleden donderdag werd in Streekmuseum Krimpenerwaard een expositie geopend over de geschiedenis van de scheepsbouw in Krimpen aan den IJssel. Krimpen kent een rijke traditie op het gebied van de scheepsbouw, van kleine vletjes en aken tot aan grote zeegaande schepen. Met de sluiting van de scheepswerf Van der Giessen de Noord in 2003 dreigde dit hoofdstuk in de plaatselijke geschiedenis bijna te worden afgesloten, maar sinds de heropening van de werf in 2006 onder de vlag van IHC Merwede blaast Krimpen aan den IJssel zijn partij op scheepsbouwkundig gebied weer dapper mee.
Redenen te over dus voor de Historische Kring Krimpen om samen met Streekmuseum Krimpenerwaard een tentoonstelling te organiseren over dit onderwerp. Het Maritiem Museum Rotterdam was uiteraard bereid om een aantal modellen en andere realia in bruikleen af te staan en onze vrijwilliger en oud-Van der Giessen-medewerker Joop de Haas, die nauw bij de voorbereidingen betrokken was, hield ons regelmatig op de hoogte van de vorderingen.

De opening van de expositie had zo veel belangstellenden getrokken dat de ontvangst en toespraken in de open lucht op het erf van de museumboerderij werden gehouden. Dat ging goed, tót het ogenblik dat de nog levende, maar hoogbejaarde nazaten van de Krimpense scheepsbouwers de openingshandeling zouden verrichten. De lucht betrok en terwijl een vertegenwoordigster van de Kunstkring Krimpen welgemoed aan haar toespraak begon, kwam de regen met bakken uit de hemel. De bui regende helemaal leeg, waarmee ook het hele gezelschap letterlijk "te water" ging. Binnen enkele ogenblikken was het bmuseumerf verlaten en zochten de gasten een veilig heenkomen onder de partytent, onder de overstek van de hooiberg en in de boerenschuur. De directrice van het museum liet zich niet kennen en ging rond met een dienblad met glazen, om toch eenieder van een drankje te voorzien. Het was de eerste keer dat ik de glazen voller terug zag gaan dan ze waren gekomen…

De tentoonstelling TE WATER! loopt tot en met zaterdag 16 november in Streekmuseum Krimpenerwaard, IJsseldijk 312, in Krimpen aan den IJssel. Ga vooral kijken, het museum is beslist de moeite waard. En neem vooral uw paraplu mee!

Meer weten? www.streekmuseumkrimpenerwaard.nl en www.historischekringkrimpen.nl

Leuvehaven in beeld (3)

Vrijdag 6 september (wegens verplichtingen elders op donderdag), 14.36 uur. De lucht betrekt - verandering van weer na een aantal zomerse dagen. Rotterdam maakte zich op voor de 36ste editie van de Wereldhavendagen. Langs de Leuvehaven is het nog rustig; zaterdag en zondag vindt hier het Havenfestival plaats. De schepen langs de steigers zijn al gepavoiseerd. Een medewerker van het Havenmuseum sluit de toegangsdeur van het Lage Licht af. Het anker naast de gangway van de ‘Buffel’, vorig jaar bij wijze van protest tegen de voorgenomen bezuinigingen door de medewerkers van het Havenmuseum tijdelijk voor het stadhuis gedeponeerd, is inmiddels weer zwart geschilderd. Staat toch een stuk beter dan oranje…

Leuvehaven in beeld (2)

Gelijk maar gehoor gegeven aan Rinskes verzoek en de daad bij het woord gevoegd: bovenstaande foto dateert van 1 augustus jongstleden, 14.35 uur. Hoogzomer in Rotterdam, een enkeling waagt zich in de hitte op straat. Een toerist fotografeert het Lage Licht. Een beurtscheepje meert af in de Bierhaven. Über allen Gipfeln ist Ruh...